Hayatım boyunca hep aşkı aradım sevgimi elime alıp kapı kapı dolaştım,biri beni kabul eder diye...ama olmadı.beni kimse sevginin kanatları altına almadı..hep eksik kaldım...hiç tam olmadım.o yüzden bir karara vardım bundan sonra sevgimi kalbime gömüp yoluma eksik devam edecektim.bu kararıma uyup yıllarımı geçirdim...ilk başlarda özledim,sonra kendime duyduğum sevginin de bitişini izledim.dört duvar arasında bir başıma duruyor,hislerim bu duvarlarda sıkıştırıp yok ediyordum. zaman ilerledikçe daha da kötüleştim artık içimde sevgi tohumları filizlenmiyordu daha doğrusu onları sulayıp büyütecek cesareti ben kendimde bulamıyordum.İnsanlara sadece eğlence gözüyle bakıyor zamanımı bu şekilde boşa akıtıyordum.o da bunlardan biriydi zamanımı gereksizce dolduran,arada sırada gözüme takılan biri...günler geçti.kim olduğunu bilmememe rağmen aklıma gelmeye başladı.aniden,hiçbir sebep yokken.birden bire...bu yüzden kızdım kendime birçok kez engelledim kendimi her aklıma gelişinden kapattım gözlerimi ve defalarda söyledim kendime sevgimin bittiğini.artık kimseye sevgimi vermeyeceğimi...ama olmadı kader seni karşıma çıkardı gözüme gözüme soktu seni...sanki doğru kişi bu dermişcesine...her yerde gördüm seni..ben de çılgınlık yapıp serbest  bıraktım sevgimi...