Hayatta kendi acılarını yaşayıp,başkaların kini umursamamak "bencillik"olarak adlandırılıyorsa kendi acılarını unutup,başkalarının acılarını hafifletmeye çalışmak nasıl adlandırılıyor?fedakarlık mı?salaklık mı?saflık mı ?...vs
bence hiçbiri.
Bende herkes gibi acılar çektim aşk,dost kazığı,aile...vs daha nicesi vardır...fakat bunların hiç birinde herkes gibi ağlamadım,odama kapanıp depresyona girmedin veya kendimi yemeğe verip kilo almadım....çünkü ben acı çekerken hayatımın bir sorunu olarak görmedim...acıyı gelecek için yaşanması gereken bir deneyim olarak gördüm.Bir ceza olarak değil,sınav olarak gördüm.Geleceğimde hata yapmamam için verilmiş bir fırsat olarak gördüğüm için ağlamadan sızlamadan onlarla savaştım.Acılarımı yalnız kaldığım gecelere pay edip,bir başıma savaştım ve bundan hiçbir zaman da yakınmadım.geceler benim dostum,ben de gündüzlerin dostu oldum...
Gündüzün karanlığına hapsolmuş insanları o karanlıktan çıkarmak için uğraşırken kendi karanlığımı unuturum..çünkü onların birine ihtiyacı vardır...anlatmak istedikleri şeyler,duymak istedikleri gerçekler vardır bu anlatılanları duymak..hataların düzeltilmesine yardımcı olmak benim kendimden,bir nebze de olsa acılarımdan uzaklaşmamı sağlar...başkalarının acılarını gördükçe kendi acılarımın hafifliği altında ezilirim...kendi kendime benimki acıysa bu ne?derim veya benim acılarım ağır basarsa işte o zaman da "şükürler olsun ki acılarımla tek başıma savaşabiliyorum "diyerek hayatı cümlelerle basitleştirir acılarıma düşman olmaktansa onları kabullenirim.
Geceler ise bir başka olur benim için...artık benim sınavım başlamış,aldığım derslerle bir gecenin daha acısını silip...karanlığa bir yıldız da kendim için koymuşumdur...neden mi?
çünkü
içimdeki karanlık esnasında,savaşmaya gücüm kalmadığı anda,geçmişimdeki sevinç,mutluluk ve iyi anıların bana güç vereceğine inanırım.bu yüzden her acımı söndürdüğüm de içimde bir yıldız yakarım....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder